En canto ao caso palestino que comentabamos penso que nunca debemos renunciar a capacidade que temos como colectivo para presionar contra os que se erixen no poder, porque eso é o que eles queren: que nos aillemos individualmente e renunciemos a exercer o noso control sobre eles, a nosa forza. Queren ser eles os que controlen a masa e non o revés.

“Ante a proposta de listas que se trae a este Consello Nacional, os membros do mesmo elixidos pola lista do Encontro Irmandiño na Asemblea Nacional de 2006, manifestamos o que segue:

Consideramos que as listas para as Autonómicas do 1 de Marzo non contemplan na súa composición a pluralidade existente no BNG, de feito na práctica todos aqueles que integramos ou apoiamos listas distintas á “oficial” non contaremos con presenza no futuro grupo parlamentar e, lembremos, somos perto do 40% da militancia activa participante na citada derradeira asemblea.

Estas listas insisten e reforzan pola súa ordenación -e os previsíbeis corrementos por nomeamentos para cargos gobernamentais- o predominio en máis dun 50% dun partido que representa escasamente o 10% da militancia do BNG e a exclusión de moitas das maneiras de ver o nacionalismo que integran aínda hoxe a nosa organización, a casa común que foi durante moito tempo o Bloque.

Esta escora é resultado do reforzo do carácter partidista e burocrático na toma de decisións no BNG máis propio dun partido clásico que dunha fronte plural na que debe imperar o entendemento, o consenso e o respecto de todo aquelo que suma. Se isto fose só unha batalla máis polo control sería grave, que iso se faga no momento no que o nacionalismo ten que revalidar o seu apoio electoral popular tras a súa primeira experiencia de goberno galego e que require o meirande esforzo de todos, é dunha cativeza de miras especialmente preocupante.

O noso voto NON a estas listas é un voto SI ao BNG como saíu concibido na súa asemblea fundacional, ao BNG do “proxecto común” que tanto proclamábamos ate hai ben pouco.

O Encontro Irmandiño tampouco puido dar o seu apoio a o programa electoral que persiste e acentúa a deriva de renuncia a defender transformacións esenciais para a cidadanía galega; a defensa da soberanía alimentar, o apoio ao sector agro-gandeiro sobre da base da explotación familiar, a creación dunha banca pública galega ou o compromiso de retirada do Plano Acuícola, son exemplos das emendas presentadas polo Encontro e que foron rexeitadas na súa totalidade.

Non é unha actitude coherente e, moito menos, creible.

Como din os vellos, quen moito abarca pouco aperta…

Isto demostra que o afán por conseguir cota de poder non ten límite nin na ideoloxía nin nos principios defendidos ate o de agora. Demostra que namentras por un lado se dan mostras de compromiso co país, coa língua, coa clase traballadora, máis un longo etcétera, polo outro estamos dispostos ao que sexa con tal de escalar postos neste sistema vergonzoso ao que chaman «proceso democrático».

Eu nestes días síntome do máis excéptico que me encontrei nunca no referente ao futuro que se lle albisca ao nacionalismo galego.