a beira da Lagoa

Croan as ras da Lagoa

na noite serena

a serea da noite

que miro e me mira.

Zoa

funga,

funga o tremedoiro

axitando forte na boscaxe

que nos aperta no curral das súas gallas,

imitándoas, apértote e apértasme,

mentres lóstregos

de amor longamente contido

entroncan o tremor espontáneo dos nosos corpos.

Outra noite, escoitase o silencio …

aveciña tormenta,

acóchanse as rás na flora da veiga,

os paxaros na foresta andan buscando acubillo

choutando de pola en pola

entre toxeiras e silveiras,

e cando ao fin a choiva chega,

coa primeira pingada

dunha nube escura

ate na negrura da noite

sinto a humidade dos teus beizos

premer nos meus, pexándome a TI.

Outro día… no quente luscofusco

escoitamos ao cuco cucar no val,

cuca por nós, xa lle tardamos,

quere vernos xuntos bulir na follaxe

baixo a ramaxe da súa árbore

na tenue noite de luar.

Só entón calará.

Nin lúa, nin estrelas nos ollarán,

soamente o luceiro de seus ollos

satisfarán a curiosidade e nutriran de envexa

de ver como envurullados os dous

nos amamos, TI máis eu,

ao son do miañar dunha gata salvaxe

e noso bafexar,

sen parar

ate que o sol comeza a espreguizar.