deixa a tristura

Abandona tormentos pasados,

xa van alá,

afasta medos dun futuro

non chegado,

quen sabe si o fará,

de facelo

pouco parecido terá ao maxinado

tantas veces temido

tantas veces padecido.

Acouga!

Evita o desacougo

refrea túa congoxa

andazo de congoxa

a teu pasar

a teu pesar.

Canta como lles cantas a eles,

sorrí como lle sorrís a eles,

sé quen finxes ser para eles,

canta

sorrí

actúa

como si todo o tempo da túa vida

fose para eles.

Que a vida sexa un Entroido imperecedoiro

sen anteface,

só de ledicia sincera,

baile e canto irmandados,

un lugar de emocións irrefreables

boas e malas, asemade,

para poder distinguilas

e sentir bater a vida.