intuicións

Tiña un poder acochado,

acháchelo ti, que les

a verdade nos ollos alleos,

privilexio reservado a quen non olla cara si mesmo,

o poder de intuír,

atallo do coñecemento,

e así adianteime aos teus desexos.

Intuín un día que precisabas de min

e aparecín.

Sería por intuición ou pola sincronicidade

que tanto obsesiona

a Cid Cabido

“nunha historia que non vou contar”

As miñas verbas

foron de “amor e desexo”

foron codificadas a ceros e uns

foron decodificadas logo a sons

e as agardadas palabras “amor e desexo”

mesturáronse en concordado afán.

Chegaron a ti a velocidade da luz

polo aire, contra o vento,

esquivando as rochas das montañas,

ignorando o rumor dos pinos,

tallando na húmida e espesa néboa,

viaxando a cegas

na intimidade da escuridade

daquela noite negra…

na que me entreguei a ti.

Aquel espontáneo frenesí

confirmáchesmo nada máis

cruzar as nosas miradas

imantadas polo tempo.

Teño máis poderes…

ben arroupados,

que aínda descoñeces

por galbana, supoño,

un deles que

de coñecelo

provocaría arreguizos

nesa aloucada cabeza e

maltratado corpo

por galbana, supoño,

o poder da sinceridade.

Pero agora teño unha intuición

que te fará tremer,

vou facer uso dese outro poder

que te fará rosmar…