memoria
Mneiae,
foi teu primeiro nome,
callada lembranza,
recordo,
memoria doutros tempos.
Invócote coa chamada de Rivas,
ronco berro
furia miña
carraxe sostida perante a traxedia
e turro da gorxa un berro herdado
“Memoria, maldita memoria!”
Asolágasme o pensamento
Mneiae
coas túas musas, nove
nove nada máis,
atadas coa corda da acordanza
transformadas en bardo verso.
Hei botalas!
Hei botarvos a todas!
Todas vos!
Gardiáns da esencia
do amor que me rexeita.
Clío énchesme a alma
con miúdas historias
narradas para o goce doutros,
rexouba inocente sorrisos mantidos
nun tempo imperecedoiro.
Talía empatía prendida
na intuitiva presenza
tralo pano do escenario baleiro
florecendo risos no teatro,
imitando árbores brotando
nun xaneiro florido
Erato reflictes na túa poesía,
triste,
escura,
doente,
unha chea de verbas que falan por min
de min.
Euterpe provócame o deleite
da arpa silandeira do calado da alma
da muller
que tanto desexo,
facendo soalo himno da serenidade.
Polimnia evócala letra da cantiga vella
rapsodia coa que ELA me falaba,
verba emprestada,
noutra hora esquecida
recuperada para min.
Caliope lémbrame a dozura da súa voz,
lendo un conto infantil,
aboiando fantasía
realidade ao maxín dun neno
que non era eu.
Terpsícore es para min o gozo,
latente ao vela
entre os meus miolos bailando
esa danza infinita.
Aínda aí, dende entón,
logo de tantas noites
de esquecemento truncado
polo coro que recita un mesmo soño
sen parar,
versos enchidos con arume de flor, pétalos de seu nome.
Urania aparece
cada vez que miro ao firmamento,
e preséntaste diante miña
como facía ELA
axeonllada figura espigada sombría
lendo,
sen sequera miralos,
os astros que anegan a noite clara
mentres a lúa máis eu te ollamos
ela dende o seu lado claro
eu, dende o que teño.
Melpómene cántame
cada mañanciña
o drama
deste fracasado amor.
Abonda!
Hei botalas!
Hei de botarvos a todas!
Para nunca máis volver,
para nunca máis volver…
… caer.
