que fixeches París?

Discordia, denteira enfermiza,

acurrálasme cal París

constrinxida revirada escolla

deixas a min.

Ignorando os augures entronados

cotexo as aves de mal agoiro

que dende o ceo circundan

coa ollada pisando nesta terra humida e humillada

aos auspicios voadores

agardando un seu sinal

para adoptar unha impostergable elección:

poder, sabedoría ou amor?

Porque elixir a quen entregar esa mazá maldita

sabendo como sei

que en min está o poder de rillala

coa fresca dozura do amor?

A elas sempre lles quedarán as maceiras…

que arda Troia, París!