somos dous

“Que desastre somos dos,

uno quiere y otro no”

Dous seres apesarados

embebidos en pena

un polo outro,

por nós mesmos,

quizais,

máis pena que amor

nos impeleu

ao leito perverso

do amor.

A pesadume que aínda hoxe perdura

do xeito en que o fai, entre remorsos,

inza neste corpo apreixado da túa lembranza,

ofuscado,  namorado,

coma pensamentos nun floreiro fican rexos pensamentos

e perséguente sen acougo, sen atraparte xamais.

Podo enganarme

e podo enganarte

finxir que non te amo

fuxir de todo,

de TI

e morrer así, só,

coa mentira acochada en min

agochada en TI.

Mais eu preciso berralo

ad perpetuam memoriam

tanto coma TI calalo.