soños dun neno labrego
“…todos os días estase a refacer a verdade…”
Memorias dun neno labrego, páxina 73, Ediciós do CASTRO.
De neno soñaba con tanguer vacas
cunha aguillada dourada,
aquelas vacas limiás
que tiñan longos cornos de marfil,
e saían da casa
a hora da sesta
e pacían toda a tarde
en lameiros espraiados de esmeraldas
espallados de flores de coloridos pétalos
de pedras varias,
rubís,
zafiros,
augamariñas,
alexandriñas,
ametistas,
citrinos,
ámbar,
húmido orballo
na noite esparexido.
Aquelas flores
flores de estames
formados por pebidas de ouro
Acochadas alí onde fedella
a abella
que debuxa
eses ollos.
Volver alaranxado
volver a casa co solpor,
que pracer, ledicia compartida
por xatos brincadeiros,
melancolía esquecida da ausencia materna;
volver a cadra con arrecendo a Acqua de Gio,
cítrico,
afroitado,
mariño,…
mestura de lavanda, anebro, comino,
acentuado con yiang-yiang,
sándalo
e ámbar.
Outra vez o ámbar
incitándome.
Paredes de platino,
como moitos dos enxeños de muxir,
e o teito abovedado acristalado diamante,
alumeaba na noite a cadra
reflectindo o brillo das estrelas.
A avoa munguía dos ubres das vacas
aquel líquido prateado
que nos daba a probar,
aínda quentiño, escumoso,
en xerras de delicada porcelana
seladas en Sargadelos.
O seu leito estaba cuberto
por tecidos de Asia
chegados en elefantes,
camelos,
cabalos,
polas vellas rutas comerciais de Oriente,
mestura de culturas e variadas teas de seda
veludo,
raso,
tafetá,…
pousaban alí líquido dourado
pasta bronceada
maná das vizosas leiras escuras
labradas
baixo as leis Xeórxicas.
Black fiel black.
Lembro a Black,
un lobeto negro bucólico,
fiel axudante.
El coidaba do gando mentres eu durmía,
preto dunha cuneta afogada,
a tebra dun encumiado salgueiro de follas cumpridas,
vixiado dende o perímetro
da inqueda sombra
por serpes desafiantes
que procuraban meu benestar
e soñaba.
Soñaba con grandes montañas de pedra
de rochas rachadas, penetradas
polas raíces dos piñeiros.
Soñaba con lameiros de herba verde alta
alimentada co orballo da mañanciña
por enriba da cal asomaba
algún estalote
na véspera de San Xoán
e vía flores de mil cores,
ningunha, ningunha
da cor dos teus ollos,
abelá e mel.
Soñaba contigo,
coas túas olladas
oía esa voz de azucre
ulía o arrecendo desexo
sentía cóxegas e arrepíos en cada aperta
e espertaba de súpeto
cun encantado bico encantado.
