soños

Vivo embebido nun soño teu,

ese soño que me contaches unha vez,

que tanto te obsesiona.

Mais agora non caes soa

caemos

xuntos os dous,

aferrados de nós ao baleiro calado

onde só nosos corazóns latexan

forte,

consoan o desacougo,

queren saltar do peito, pola gorxa,

abandonarnos a nosa sorte.

Escoitamos

só a súa percusión

e o temor do seu eco

bater

contra as paredes

no noso interior mol.

TI máis eu bicámonos, constrinxíndoos,

freando a súa fuxida

para que fiquen en nós,

folgos compartidos

na viaxe eterna cara infinito chan

ate escachar doridos

cun novo espertar.