tempo

Subindo e baixando polas engrenaxes,

imitando o vo errático dunha laverca,

coma mofándose de TI,

fanse donas do tempo

as agullas

dese vello reloxo,

lonxevo,

case eterno,

ao que un mortal,

acode cada día

con equilibrios precisos de funambulista

e darlle corda.

E o vello reloxo

alleo ao tempo que manda volve

co seu tictac acochado, imperceptible,

son que non escoitamos

mais tanxe as nosas vidas.

Emocións e frustracións,

ilusións e decepcións,

amor velenoso e odio quelante.

Sonoro rebumbio.

Óelo?