Igual que entramos, partidos, saímos

As 06:20 soa o despertador e antes das sete da mañá xa estaba listo para arrear cara Santiago a Asemblea Nacional Extraordinaria. Como os meus compañeiros se atrasan un chisco aproveito para regar o xardín. Coido que foi o máis proveitoso que fixen ó largo do día. Comigo só levo unha cousa, a versión resumida por Gabriel Deville de O Capital, de Karl Marx, un agasallo doutro compañeiro co que máis tarde nos encontraríamos no que reza a seguinte adicatoria: “cousas belas, cousas vellas, de tempos novos para sempre”.

Non acudía a cita con moito optimismo; pensaba -e repetíao ó largo do día- que acudíamos a Asemblea divididos e sairíamos dela igual de divididos. Moitos avogábamos, dende que se puxo en marcha este proceso, por un acordo que respetase a pluralidade do partido, máis iso era unha ilusión que se fora esvaecendo co paso dos días. Son as consecuencias dun proceso, dos que algúns seguen a dicir que foi o máis participativo e democrático da historia do BNG, un proceso que obrigou a militancia a decantarse por unha opción antes da celebración da ANE ou a mirar cara outro lado e ignoralo. Guillerme Vázquez, unha vez elexido Portavoz Nacional alardeaba dunha xornada asemblear de debate aberto e dialogo político entre a xente que conformamos o BNG.

Onde estivo o debate? Tódalas emendas -máis de cen- ó documento político foron sistematicamente rexeitadas; a súa defensa estaba encorsetada polo escaso tempo, permitindo unha réplica por quen defendía o documento político oficial, pero non unha contrarréplica. Este proceso resultou ser tan estéril que moitos optamos por ir dar un paseo aproveitando que aínda facía sol. Foi aí onde me decatei de como cada militante chega ata a Asemblea etiquetado segundo a lista na que concorrese, cando o noso responsable comarcal se dirixe a nós (meus compañeiros eran de ApU) dicindo que non lle gustaba nada o maridaxe que facíamos. Bromas aparte, o certo é que cada un de nós non levabamos a marca do BNG senón a daquela corrente a que pertencemos.

Volvemos para a elección do Consello Nacional. Aínda estaban coas últimas emendas e seguía o ritual: “A emenda número xXx non pasa”. Viva o debate!

A defensa das distintas candidaturas deixou claro as dúas liñas ideolóxicas existentes dentro do BNG: unha, a defendida polo Movemento Galego ó Socialismo, Encontro Irmandiño e UPG, manifestamente de esquerda e soberanista e outra, a defendida polos quintanistas, totalmente desidealizada, na que vale de todo. Fanse chamar +BNG pero ben se poderían chamar PpP (Plataforma polo Poder).

O resultado que saíu das urnas na ANE (UPG: 1101 votos, 45,27%, 23 representantes; +BNG: 896 votos, 36, 84%, 18 representantes; EI: 359 votos, 14, 76%, 7 representantes; MGS: 76 votos, 3,13%, 2 representantes) non defire moito do que saíu das comarcas. Impúxose o mandato imperativo. Impuxéronse tamén os que defendían un BNG de esquerda e soberanisma mais, resulta preocupante, que dentro da nosa formación preto dun 37 por cen votase pola “apertura”  populista que propugna a PpP. Non vou ser eu quen fale da vulnerabilidade ideolóxica ou falla de cultura política dos meus compañeiros pero si é certo que ese resultado prodúcese ó abeiro da inercia social que dá o poder.

Tampouco se pode facer ostentación do diálogo cando os 50 membros elixidos para o Consello Nacional son incapaces de conformar unha executiva por acordo como marca a costume da formación nacionalista (quen non respecta as nosas costumes tampouco nos respecta a nós, os nacionalistas). Existe unha clara disposición por parte dalgúns de borrar as minorías internas do BNG ou, mellor dito, sometelas, porque logo, iso si, esixiranlle lealdade ós seus membros. Internamente, as tendencias dominantes están facendo o mesmo que PSOE e PP no conxunto do Estado onde, cousas do destino, é o BNG o primeiro en empregar este argumento e condenar a asfixia ideolóxica das minorías.

Saín da Asemblea coa mesma sensación coa que entrei, a mesma que me embargou todo o día, coa sensación de estar divididos, máis divididos que nunca, cuns sectores críticos, MGS e EI, que pese a non ter ningunha responsabilidade na deriva ideolóxica do BNG e, polo tanto, na perda de apoio electoral, ven como o seu peso se reduce dun 38% en 2006 a un 18% no día de onte; pero hai outra sensación peor, saber que ó final triunfaron os perdedores do 1 de marzo. E dicir, que as mesmas persoas que gobernaron o BNG nos derradeiros anos e nos conduciron esta desfeita (UPG e quintanistas) aumentaron a súa representatividade dentro do Consello Nacional e copan a totalidade da Executiva Nacional (e do grupo parlamentar galego) logo de perder preto de 100.000 votos nas eleccións galegas de 2005 e 2009. Foron premiados pola militancia pero, fará o mesmo a cidadanía?. Dubídoo moito, pois será difícil convencer a todas esas persoas de que algo mudou dentro do BNG, será difícil facer que algún día volvan votar BNG.

Relacionado:

  • Na web do Encontro Irmandiño: Os responsables da derrota electoral do 1 de marzo, a UPG e o quintanismo, sós, na executiva nacional.