Funcionalismo:

na integración europea, o funcionalismo –e a súa versión máis avanzada neofuncionalista– constitúe un enfoque que explica o proceso non como o mero produto da vontade política dos estados –sexa esta federal ou simplemente intergubernamental– senón como o efecto de necesidades e problemas técnicos de alcance transnacional que os estados en solitario non poden resolver. O método funcionalista propugna cooperar primeiro nas cuestións técnicas ata que estas desborden cara a unión política.